Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
Strony WWWSerwery VPSDomenyHostingDarmowy Hosting CBA.pl
logo

Zjawisko odbicia i załamania światła

Wiązka światła padając na granicę dwóch ośrodków przezroczystych jest częściowo odbita od tej granicy, a częściowo ulega załamaniu przechodząc do drugiego ośrodka.

Zakładając, że wiązka padająca jest falą płaską, a czoło fali jest prostopadłe do promienia padającego oraz kąty padania - θ1, odbicia - θ10 oraz załamania - θ2 są mierzone pomiędzy prostopadłą do powierzchni granicznej i odpowiednim promieniem, to prawa rządzące tymi zjawiskami można zapisać w formie następujących postulatów.

  1. Promień odbity i załamany leżą w jednej płaszczyźnie utworzonej przez promień padający i prostopadłą do powierzchni odbijającej w punkcie padania.
  2. Dla odbicia θ1 = θ10.
  3. Dla załamania n1·sinθ1 = n2·sinθ2, gdzie n1 i n2, to współczynniki załamania ośrodka pierwszego i drugiego względem próżni.

Gdy współczynnik załamania ośrodka, z którego promień wychodzi jest większy niż ośrodka, do którego promień wbiega, to może dojść do zjawiska całkowitego wewnętrznego odbicia. Ma to miejsce, gdy kąt padania - θ1 jest większy od kąta (padania) granicznego, dla którego kąt załamania - θ2 jest równy 90°. Dla takich kątów promień świetlny nie opuszcza ośrodka optycznie gęstszego.

Prezentowana animacja uwzględnia zależność prędkości światła od rodzaju ośrodka, w którym ono biegnie.

Źródło: D. Halliday, R. Resnick, - Fizyka, Tom 2, PWN, Warszawa 1972.

Podaj dane do wykreślenia biegu promieni w tym zjawisku
1) Podaj kąt padania światła θ1 w stopniach, 90° > θ1 > 0°
2) Wybierz pierwszy ośrodek
3) Wybierz drugi ośrodek, pamiętaj aby był inny niż pierwszy
{{komunikat}}